Hoxe, e sábado pola mañán. Cedo esperta o meu irmán que xámase,
Xermán.
-Buá, buá, ...Faceme un sitiño, a voso ladiño - Parez que dí. E berra outro poquiño.
Mamá esperta, e cos oyos pegados cántalle:
-Dorme, Xermán, e cedo na mañán.
Mais no para de berrar, así que ao seu berce, asómome a mirar.
-¡Ben, Xermán! ¡Agora, a xugar! - ánimoo.
Mais non quere iso, bota a chupeta ao chan, e volve a berrar.
-Buá, buá,... son pequeniño, ao voso carón, estase quentiño. ¡Bicame un poquiño!
E agora papá le escoita chorar.
-Qué pasa co neno, ¡non quero madrugar! ¡Facelo calar!
Miña nai non o entende e colle a chupeta, e
dánllela. Mais, ¡zas! ¡Arrebolóu! Agora enfadouse de verdade. Todos os
veciños, van espertar. Entón eu, que o quero a rachar, escoitolle e mírolle: os seus oyos na escuridade falan de verdades.
-Quero a mamá -dinme- e con ela estar. Fálalle diso, e de que a quero bicar.
Mais iso explícao sen parar de chorar. A miña nai mírame, preto do desespero.
-¿Que lle pasa ao teu irmán?
-Xermán ten medo, quere contos, e mimos, cantigas, bicos e apertas, ou teu carón folgar. Pero quéreo na cama túa, pa quentiño estar.
E mamá ri, porque se oe a papá:
-¡Todos a nosa cama! E agora, a durmir e calar.
E alí deixamos todos as horas pasar. E é que estase de medo, os sábados en Bertamiráns.
